“Ik voel mij echt verrot, helemaal naar de klote."

"Het is dat ik deze trainingsafspraak met jou heb staan Janneke, en er dus niet te discussiëren valt met mijzelf, anders was ik nu niet gaan trainen. Ja, misschien aan het einde van de dag, na mijn cursus, als ik sowieso te moe zou zijn geweest en dan was ik waarschijnlijk dus ook niet gegaan…ja of wel, na lange gesprekken met mezelf, met tegenzin. Alleen”.

“Okay, okay. We gaan gewoon rustig bewegen en we zien wel wat de dag brengt. We beginnen gewoon. Situaties worden namelijk vaak pas vervelend als je verwachtingen over die situatie niet helemaal kloppen met de werkelijkheid. Als het door je brein verzonnen verhaaltje toch een beetje anders blijkt te lopen. En daar houd het ego/de denker/de mind/de zoeker/je brein niet van.

Nobody has ever broken your heart. They broke your expactations. Geintje!”

“En weet je Hanna, ik voel mij ook wel eens net niet sterk op de fiets naar de training. Kansloos deze dag, denk ik dan. Al mijn plannen liggen dan vóór de training al in de prullenbak. Zonder enige verwachting stap ik dan op de ergometer om gewoon, haal voor haal, maar te kijken wat de dag brengt. En dan ga ik toch ineens hard!” (Relatief mensen. Relatief. Rustig, blijven, niet boos worden.. het is maar een verhaaltje.)

Kan het lichaam dan gewoon vrijuit zijn werk doen zonder dat het hoofd zich er de hele tijd mee bemoeit? Is dat de kracht van het nu? De kracht van #onewithlife?

Want ik had toch slechte benen? Of waren die slechte benen dan ook maar gewoon een verzinsel van het faalangstige ego?

“We gaan gewoon beginnen Hanna en we zien wel! YOLO!” De rest is geschiedenis!
#PRday! #dekrachtvansamentrainen #dekrachtvanhetnu

Verberg reactieformulier

1000 Resterende tekens